ในเวลาที่เราต้องการใครสักคนมากที่สุด มันกลับเป็นช่วงเวลาที่เราต้องอยู่โดดเดี่ยว ไม่เหลือใครเลย ในบางครั้งการทำงานมันอาจทำให้เครียดบ้าง แต่ว่ามันคงจะดีถ้าเรามีใครสักคนที่ใส่ใจเรา คอยเป็นห่วงและเป็นกำลังใจ ถึงอาจจะไม่ต้องมากมาย แค่ การชวนไปทานข้าว หรือการบอกให้โทรหา ก็เป็นการแสดงออกให้เราได้รู้ว่ายังมีเพื่อนที่คอยอยู่ข้างๆเรา ซึ่งตอนนี้มันไม่มีเลย หลังเลิกงานแต่ละครั้ง หลายๆคนก็มีกลุ่มเพื่อนให้พูดคุย เฮฮา แต่เรายังคงต้องอยู่ต่อจนกว่างานจะเสร็จ พอหันกลับมามองอีกที เราก็อยู่คนเดียวอีกหล่ะ เป็นแบบนี้ซ้ำๆอยู่เรื่อยๆ จากที่คิดมาก ก็ยิ่งคิดเข้าไปใหญ่ มันจะคุ้มค่าไหมในการที่เราเข้ามาเป็นผู้นำ แล้วเราต้องสูญเสียอะไรบางอย่างไป เพื่อนกันมันต้องร่วมทุกข์ ร่วมสุขกัน ไม่ใช่เหรอ ทำไมในเวลาที่เพื่อนทุกข์ เราก็เป็นทุกข์ไปด้วยนะ เราจะอยู่เคียงข้างเพื่อนเสมอ แต่ตอนเรามีความทุกข์ เพื่อนๆ ถึงได้ทิ้งกันไปมีความสุขหรือไม่ได้อยู่กับเราตรงนี้หล่ะ แล้วทำไมเราต้องคิดมากด้วยหล่ะเนี้ย ทั้งที่แต่ก่อนเราก็เคยลืมมันไปได้อย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้มันกลับไม่ยอมหายไปซักที อาจเป็นเพราะโดนแบบซ้ำๆมั้ง เลยอยู่ในหัวสมองนานไปหน่อย คิดแล้วมันก็น่าน้อยใจ มันก็ดีบ้างที่บางครั้งก็มีเพื่อนไปทานข้าวด้วยหลังจากเสร็จงาน แต่ส่วนใหญ่ ก็บังเอิญเจอกัน หรือไม่เราก็ชวนเอง เฮ้อ กลุ้มโว้ยยย ตอนนี้ในหัวสมอง มันคิดไปแต่เรื่อง ใครคือเพื่อนแท้ของเรากันแน่ นิยามของเพื่อนสนิทของเราคืออะไร มันอาจไม่มีเลยก็ได้มั้ง คิดวกวนไปมาแต่เรื่องเดิมๆ เคยอยากจะทำตัวเองให้เย็นชามากขึ้น แต่ว่ามานก็ทำไม่ได้ ต้องคอยเป็นกังวลไปหมดทุกเรื่อง ทั้งเรื่องเพื่อน เรื่องงาน ความทุกข์มันเลยมาสุมที่ตัวเอง มันเครียดมากจนไม่รู้ว่าจะปรับอารมณ์ ปรับพฤติกรรมให้แสดงออกมาเหมือนเดิมได้ไหม ก็หวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้น เฮ้อ เมื่อไหร่มันจะผ่านเวลานี้ไปเสียที จะไม่ไหวอยู่แล้วนะ  ใครก็ได้ช่วยที